خوبان سلام  !

این قسمتی از یک غزل مثنوی بلنده که چند ماه پیش توفیق

سرودنش دست داد ،  پستهای بعد سعی می کنم قسمتهای دیگه ای از این

غزل مثنوی رو بنویسم .

...

     ...

             ...

 نم نم باران به همه نم زده

نم به همه نقطه ی عالم زده

طاق زده بر دو سر آسمان

بر دو افق حلقه ی رنگین کمان

حلقه ی زرّین زحل آمده

سجده کن آن روح هُبَل آمده !

روح هُبَل آمده بر چوب و سنگ

رنگ زده بر همه جا هفت رنگ

سجده بزن آنکه دلت دید شد

نوبت خمپاره ی خورشید شد

نور شده در همه جا منفجر

نامه ی خورشید شده منتشر

نامه ی خورشید به هر خانه رفت

نور به شومینه و آیینه رفت

نور به هر قطره ی احساس رفت

دانه ی باران به من الماس رفت

نور در آتشکده انگشت زد

سکّه به دین خوش زرتشت زد

خطبه به لحن خوش لک لک بخوان

خطبه به مانی و به مزدک بخوان

من که چو کوروش پدر و پُشتمی

مانَوی و مزدک و زرتشتمی !

خطبه ی باران همه را پاک کرد

نور ذر آیینه ی ادراک کرد

***

خیس ام و از خطبه ی بارانم و ...

هلهله زن حلقه ی یارانم و ...

راهی آن حلقه ی زرّین شدم

یکّه ی آن معبد دیرین شدم

راهی آن حلقه شدم تا به ماه

خیس ام از آن خطبه و از یک نگاه

حلقه ی زرّین زحل تنگ و من ...

راه پر از سنگ و دو پا لنگ و من ...

راه دراز است و پر از پیچ و تاب

وسوسه ی ماندن و بیم سراب

حالتی از خستگی ام می دهذ

کفش به پا پارگی ام می دهد

باد شد و بر تن من زد تَشَر

راه برو ... راه برو ... بی خبر !!!

....

     ....

            ....

***

خیلی ها برام خصوصی پیام می زارن ، گاهی کامنتای خصوصی بیشتره ... خب نمی دونم چرا ؟

برای پست قبلی هم که برای گلشیفته نوشته بودم خیلی ها خصوصی کامنت گذاشتن 

خیلی هاشون اعتراض کرده بودند چرا از ایشون حمایت کردم   ...! 

خب ... پس بزارین یه توضیح بدم

دوستای گلم !

چی می شد اگه اولا زود قضاوت نمی کردیم

خودمون رو جای طرف مقابل می گذاشتیم ؟ و بیشتر سعی می کردیم

 بی طرفانه  انگیزه های طرف مقابل رو شناسایی کنیم  ؟

حتا اگر واقعا رفتاری که از دیگران می بینیم زشت و غیر قابل توجیه باشه ،

با آرامش و ایجاد فضای اعتماد و برخوردهای دوستانه با طرف مقابل ،

میشه اثرات تخریبی آن رفتار رو در جامعه به حداقل رسوند .

دوستای گلم  !

با فحش دادن و بد و بیراه گفتن تا به حال هیچ مشکلی از بشریت حل نشده

کار گلشیفته اگر هم یه نا هنجاری به حساب بیاد ، ما چرا باید رفتارهای ناهنجار از خودمون نشون بدیم ؟

 ما که تازه ادعای اخلاق داریم ؟!!!

گلشیفته ی عزیز !

کدام مردی است عرق سرد تو را بر پیشانی ببیند و

عرق گرم شرمندگی از مرد بودن خود نریزد ؟

 کدام مردی است که بر پیکر عریان تو نگاه کند و

به جای آنکه غمی سنگین بر دلش بنشیند و

اشک در چشمانش بغلتاند ، از فرو مایگی هوس بر دل راه دهد ؟؟!!!

گلشیفته ی عزیز !

به چشمان معصومت قسم که جز درد و رنج چیزی در آیینه ی عریانی ات ندیدم  و

چیزی جز عشق در صدا و سیمای تو احساس نکردم .

خواهر خوب و شیرینم !

به زنانگی زیبا و معصوم خود

همه ی آنانیکه مرد بودن را دنبال خود به  یدک می کشند ببخش . . . !

می خواستم یه غزل بنویسم  ولی انگار الان 

حس و حال اون غزل که می خوام بنویسم در من نیست

میذارم برا  یه وقت دیگه

فعلا ...

موسیقی پر سکوت سنگی هستی

نقاشی پر رنگ قشنگی هستی

در دفتر خاطرات من پنهانی

در خاطره ی مداد رنگی هستی

بر چهره ی ماه بک نگاه افتاده

در خاطرم از غم تو آه افتاده

گفتم به دلم عکس تو را می بینم

گفتی بده من که اشتباه افتاده ! 

تو که نان و نمک را می شناسی

تو که آن شاپرک را می شناسی

دل سنگی دلم را چاک داده

عزیزم این ترک را می شناسی ؟  

صد تن به خون تپیدم

تا یک نگاه کردم

تا یک نگاه بر آن

روی چو ماه کردم

وصل نگار الحق

جانکاه تر زهجران

در انتخاب این دو

من اشتباه کردم  

اول بگم که این روزا سر جام نیستم ، برا همین

نمی تونم مثل همیشه بیام اینجا و جواب کامنتا رو بدم

به اقتضای شغلی که دارم باز سر به کوه و جنگل و

بیابون گذاشتم  ،  واسه همین از  همه تون معذرت

می خوام که نمی تونم بیام پیشتون

این عکس نازو هم که دوتا عنصر متضاد شیطنت و معصومیت

از  سر و روش می باره از دخمل گلم مریمی گرفتم که از اون

سالهاییه که هنوز به سیب زمینی می گفت : " دیب دمینی "

دعای  خیر  من  پشت سرش باشه و خوشبخت زندگی  کنه

بگو ایشالله

چند وقت پیش به بکی  از  دوستای  گلم

یه پیامک زدم که بد نشد .

براتون می  نویسمش

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

ببین و  . . . 

دل نبند

دل بستی  . . .  

صاحبش  نشو

صاحبش شدی . . . 

در  ترس  از  دست دادنش  مباش

و چو از  دستش  دادی . . . 

غم مخور !

گاهی  دوست دارم مضمون  گفتگوی 

دوستانه ای  که در  طول  هفته

با دوستام دارم رو  اینجا بنویسم

این هم  یکی از این گفتگو هاست :

صحبت سر  این بود که یکی از اقوام با  اولین دختری که دوست شده بود

می خواست ازدواج کنه  و  این دوستمون هم می گفت ایشون داره عجله می  کنه 

شاید اگه صبر  کنه ... ، بتونه با دخترای بهتری برای ازدواج آشنا بشه .

اما من  با  مطرح کردن  چند دلیل  نظر دیگه ای داشتم :

 گفتم  اول اینکه خوب بودن در  افراد یه امر نسبیه و هیچ کس  نمی  تونه منتظر  این باشه

که شاهزاده ی  رویا ها یک روز سوار  بر  اسب سفید از  راه برسه ...

 خلاصه اینکه آدم کامل پیدا نمیشه و نباید زیاد سختگیری  کرد .

  دوم اینکه شاید بهتر  باشه هر  کس  به خودش  بگه : مگه من

خودم چقدر  خوبم یا سعی  می  کنم خوب  باشم  که حالا دنبال همسر 

خوب  می  گردم ؟؟؟  بنا براین خیلی  بهتره که  ما نگران این باشیم که

خودمون خوب  باشیم !!!  

و به نظر  من یکی  از  مهم ترین معیار  های  خوب  بودن

اینه که آدم بتونه  خودش  اخلاقهای  خوبی  داشته باشه ... اما در 

عین حال بتونه  آدما رو با خوب  و بدشون بپذیره و کمکشون کنه

سوم اینکه مگه ما می خوایم خونه یا گوشی موبایل بخریم که خوب  و بد می  کنیم ؟!

 این انسانی  نیست که آدما رو اینجوری  با هم مقایسه کنیم .

مثلا شما خودتون خوشتون میاد که یه نفر  شما رو با یکی  دیگه مقایسه کنه و

در  این مقایسه شما شکست خورده باشید ؟ بلاخره هر  کس  برای  خودش 

خوبی  هایی  داره و احترام و  ارزش خودش رو داره که نباید نادیده گرفته بشه

در  داستان قشنگ "اشک و گوهر"  پروین اعتصامی  دو بیت قشنگ هست که می  گه :

اشک بخندید که رخ بر  متاب

بی  سبب  از  خلق  نباید رمید

داد به هر  یک هنر  و پرتویی

 آنکه  در  و گوهر  و اشک آفرید

آخر  اینکه بر خلاف تصور خیلی ها من معتقد نیستم که ازدواج کردن مثل هندوانه میمونه

و تا وقتی که ازدواج نکردی نمی فهمی که خوب بود یا بد !

 هندوانه اگه بد باشه مجبوری بندازیش توی سطل آشغال ولی آدما قابل تغییر هستن

می  تونن خوب و  بهتر باشن . این هم بستگی داره به مقدار صبر و حوصله ی مادر زندگی

که چقدر  می  تونیم مسولیت زندگی و انتخابی رو که در ازدواج داشتیم بر عهده بگیریم و مثل ترسوها

از  ترس  مشکل صورت مسئله رو  با طلاق یا حتی ازدواج نکردن پاک نکنیم

 اگه شما هم دلایلی دارین برام بنویسین

خواهش می  کنم دوستایی هم که مخالفن

 دلایل خودشون رو بنویسن

 ساناز  عزیز  و امین  مهربون
 ممنون از  حضور  فعال و مهربونتون

... اما یه سوال   ؟
مطرح شد اگه ازدواج به خاطر  روی  زیبا و یا به خاطر  سکس  باشه به زودی  اون حرارت خاموش  میشه و با طلاقهای  خاموش  روبرو می شیم .
 سوال من اینه که آیا با این وجود راهی  وجود داره که بتونیم  ازدواجهایی  رو که  بلاخره اغلب در جوانی و ناپختگی اتفاق  می افته ( با همون معیارهای خاص جوانی  و خامی ) ... آیا میشه که بتونیم با دادن بینش به همین ازدواجها کاری  کنیم که دوتا "مرغ عشق"  قصه هامون خودشون بتونن زندگی  شونو ترمیم و درست کنن .
اصلابیا فکر  کنیم یه ازدواج صد در  صد با هوس  شروع شده !  آیا راهی  وجود نداره که همین ازدواج رو به یک عشق  واقعی و یک ازدواج موفق  تبدیل کرد ؟
 من فکر  می  کنم به قول شما ساناز  عزیز  با صبر  و حوصله و به قول شما  امین جان با قضاوت نکردن می  تونیم این کار رو انجام بدیم .
فکر  می  کنم اگه زلیخا تونست احساس  خودش  رو که در  ابتدا همه ی  اون
  " هوس " بود ، تبدیل به یک عشق  و ازدواج افسانه ای  کنه  پس  ما هم می  تونیم .شاید داستان زلیخا برای  ما پیامهای  قشنگی  داشته باشه ... البته اگه خوب  به این داستان گوش  کنیم و خوب  هم  روش فکر  کنیم[قلب][گل]

 عید همتون مبارک . . .

. . . هر  چی  فکر  می  کنم  اصلا نمی  تونم فلسفه ی  "سیر و سماق  سرکه"  رو در سفره ی  هفت

 سین توجیه کنم . حالا هرچقدر  هم بخوام براشون یه جور  فلسفه بتراشم  می  بینم نمیشه .

سمنو و سکه و سبزه و سنجد  شاید ... ولی سیر  و  سرکه  و سماق  اصلا توجیه پذیر نیستن .

خیلی  ها می  گن  اول هفت شین یا حتی  هفت چین بوده خیلی  ها هم قبول ندارن  ولی  در  تایید

 هفت شین همین دو بیت از  رودکی  سمرقندی  بس که :

بعد گفتن آقا حالا اسلام اومده و شراب  حرام شد تبدیلش  می  کنیم به هفت سین !

اما من می  گم اینا که وحی  منزل نیست اگه گذشته گان ما یه رسم گذاشتن ما هم می  تونیم مطابق

 خودمون عوضش  کنیم . اما سوال اینه که برای  یه دونه شراب  چرا دیگه هفت شین و هفت سین

  کردن که مجبور  بشن یه چیزایی  بذارن که اصلا مناسیتی  با عید و  شیرین کامی نداره ؟

به جای  شراب  مثلا  "شمشیر"   می ذاشتن که برای  خشونت ها و جنگهای بعدی  هم بعد از  اسلام

 توجیه خوبی  بود !!!  یا " شانه " رو  جایگزین می  کردن که راحت می  شد بگی  نماد آراستگی  و

 نظافت می  تونه باشه یا اینکه  انسانها مثل دندانه های  شانه با هم برابرند.

می خواهی باشی .... ؟

 خب باش !

ولی بودن تو ،

چرا بودنم را بر نمی تابد ؟

حذف من ،

کمکی به بودنت نمی کند .

و تو چرا این را نمی فهمی ... ؟!

تو اگر حقیقت باشی  ،

و من اگر خود شیطان ؛

بودنم برای تو تهدیدی نیست .

چرا که خدا شیطان را حذف نکرد .

بنابر این حق با کسی نیست که ،

تنها حقیقت می گوید .

بلکه ،

حق کسی است 

یا با کسی است که :

 به شیطان نیز اجازه ی بودن می دهد .

و بودنش را حتی شیطان ،

به خطر نمی اندازد .

فرانک عزیز  در  وبلاگ ژرفا  نوشت

 اگر  یک دقیقه فرصت داشتید  چه می  گفتید ؟

براش  این سه جمله رو  نوشتم که از  بزرگترین تجربه های  زندگیمه  :

۱-   مادامیکه قدرت تحمل بدی و حماقت

دیگران رو نداشته باشیم غیر  ممکنه از  

حماقت و بدی  های  خودمون رها بشیم  .

۲ - اگر  قدر  نعمتها و دوستایی  رو که

داریم  ندونیم نمی تونیم  مستحق موهبت ها  

و دوستای  جدید باشیم . 

۳- زود قضاوت نکنیم  !!!   

گاهی بعضی ها پیدا می شن که

خودشونو به حماقت می زنن

یا اینکه وانمود می کنن خیلی ناهنجارن

شاید می خوان ببینن ما تا کجا

می تونیم پذیرنده و مهربان باشیم .

من کافرم  و  هر  که چو من دین دارد

آسوده ترین  مکتب  و   آیین  دارد

دستی  به دعا دراز  کن  در  دل کفر 

در  کفر  دعا  بگو   که   آمین  دارد

با یه دوست بسیار عزیز و فهمیده و همچنین خوش  فکری چت می کردم  هنگام خدا حافظی  موضوعی مطرح شد که البته بحث راه نیانداختیم، اما ترجیح دادم  توضیح خودمو راجع به اون موضوع بنویسم .

بهتره بدون مقدمه برم سر اصل مطلب :

 مهم نیست که خدا وجود دارد یا اینکه وجود ندارد  !!!

به نظر  من مهم تر از این بحث احمقانه  مسئله این است که ما نباید به خاطر  اثبات و انکارش  همدیگر

 رو طرد و تحقیر کنیم ، اگر خدایی هم باشد فکر نمی کنم آنقدر خدای بی ظرفیتی باشد که باانکار

بعضی از بنده ها دلخور شود،یا به اثبات بعضی دیگر خوشحال ،یا اصلا نیازی داشته باشد . حداقل

خدایی که من برای خود تراشیده ام دوست ندارد من تو را نجس و کافر   بنامم یا تو مرا مرتجع و خرافاتی

 بنامی اینکه می  گویم " تراشیده ام " منظورم این است که شخصا  هر  تصویری  که از  خدا در  ذهنم

 داشته باشم ناقص  و  نا چیز  است .  چیزی بیشتر  از یک بت نیست یا بیشتر از  همان تصویری که

 شبان موسی ، در داستان مثنوی در  ذهن خود داشت .  در  هر  صورت برداشت ما از  خدا کامل  نمی

  شود و ما باید دائم یک تبر  ابراهیمی  به دست داشته باشیم و تند تند خدایان کهنه ی قبلی   را

 بشکنیم تا مجال  یک خدای  کاملتر  را در  ذهن خود داشته باشیم .

 در  حقیقت خدا همون بتی  هست که چند هزار  سال انسان داره اونو  می  پرسته ، فقط  هر  چند

وقت یکبار آدمای باهوش و فداکاری  اومدن و با شکستن خدایان قدیمی خدای  کاملتری رو به بشریت

پیشنهاد کردن در  نهایت هم محمد آمد و خیال همه رو راحت کرد و گفت اصلا خدا دیده نمی  شه  و  در

  نهایت یه جهش ایجاد شد .  بت از  صورت عینی  خود خارج شد و  صورت ذهنی  به خود گرفت . برای

  همین هم کاملترین دین و آخرین دین رو  به نام خود ثبت کرد . ولی  با این حال باز  برای  ما همون بت

باقی  موند چون غیر  ممکنه کسی  بتونه وجود بی  نهایتی  رو با عقل و ذهن محدود خودش  برآورد کنه

 یا تصویری  از  یک بی  نهایت رو  بتونه  در   ذهن خود تصور  کنه  ! 

تاریخ  و تمدن انسان  هر  چند وقت یکبار  بسته به مقدار تکاملی  که در  شعور  و عقل انسان اتفاق 

 می  افته ، بت زیبا و کاملتری  خلق  می  کنه . از  این زاویه که نگاه کنیم می  بینیم  مهم تر از  وجود 

 خدا برای ما  خود  انسانه که داره  در  این  وسط تکامل پیدا می  کنه و اگه یه دین دار  بخواد برای  اثبات

 وجود خدا با بنده های  خدا در  گیر  بشه نقض غرض کرده و هدفش  رو قربانی  راه و روش غلط

خودش کرده  چون مهم ترین اهداف  ادیان ایجاد حس دوستی و عشق میان انسان هاست و خیلی

  احمقانه هست که ما بوسیله ی  دین میون خودمون دشمنی  درست کنیم. از  طرفی دیگر حتا اگه خدا

 وجود نداشته باشه انسان نشون داده  داره با این خدای  خیالی  خودشو بالا می  کشه !  و این تکامل همه جا اتفاق  افتاده از  هنر تا اخلاق ، از  علم تا صنعت ....         

بنا بر این چرا  باید با خدا مخالفت کنیم و ایمان مردم را زیر  سوال ببریم ؟  همانطور  که اشاره

 شد انسان با این خدا متمدن شد و داره به تکامل می  رسه . 

( توضیح اینکه پایه های اولیه  ی هنر و علم در مکانهای  مذهبی شکل گرفت مثلا هنر  مجسمه سازی

  و  معماری در  معابد شکل می  گیره  و  بعدها که نگاه انسان آسمانی تر  میشه علم نجوم در ستاره

 پرستی  و خورشید پرستی  ریشه پیدا می  کنه .  )              

این  باور  من به خدا از  زاویه ای  تاریخی و  انسان شتاسانه هست   و صد البته اگه بخوام به قلبم

 رجوع  کنم می گم خدا همون عشق و نیاز  به ستایش  تموم زیبایی ها و خوبی هاست که در دل هر

  فردی به اندازه ی قابلیت و ظرفیتش  وجود داره . همون زیباییه که خودشو  به صورتی ماهرانه در تمام

 زیبایی های  عالم پخش کرده و همون انرژی و شور  به زندگیه  که در  هر موجودی  می شه اون رو دید .

سیاست تا اونجا خوبه که اولا ما رو در موضع گیری نندازه و وادار به رفتارهای واکنشی نکنه و ثانیا هموطنامون رو در مقابل هم قرار نده متاسفانه خیلی وقته که مردم ما تا وارد سیاست میشن مجبورن بخشی از هموطنا و حتی فامیلاشون رو کنار بزارن و دیگه گروه خونی شون به هم نمی خوره . سیاست شده یه معرکه ی تمام عیار دشمنی و نزاع و برادر کشی من اصلا نمی فهمم چه چیزی توی سیاست اونقدر ارزش داره که ادمو روبروی هموطناش قرار بده !!! بارها تجربه شده که سیاستمدارها از مردم به عنوان نردبانی برای رسیدن به قدرت استفاده کرده اند پس چرا درس عبرتی برای ما نمی شه ؟ اگر هم می خواهید بگید اون چیز با ارزش توی دین هست که از سیاست جدا نیست باید بگم اگر هم اینطور باشه / ولی اون دین با ارزش هیچوقت ابزار دست سیاست مدارها برای رسیدن به قدرت نمی شه . مگر اینکه بخواهیم توی هفت میلیارد انسان خودمونو نظر کرده و برگزیده بدونیم و بگیم توی همه ی این آدما فقط ما هستیم که راست می گیم و خدا فقط ما رو قبول داره ؟!!!این هم که از فاشیسم سر در میاره بنابراین یادمون باشه هیچ هدفی هر قدر هم مقدس باشه  وسیله رو توجیه نمی کنه و نمیشه به خاطر رسیدن به اون هدف به هر کاری غیر انسانی دست زد . و معمولا هم سیاست راه رو برای قدرت طلبان باز می کنه که به هر عمل غیر انسانی دست بزنند . اونایی هم که علی رو قبول دارن یادشون باشه بیست و پنج سال سکوت علی درست به همین خاطر بود که نخواست با سیاست بازی به قدرت برسه و تا مردم ریسمان گردنش ننداختند خلیفگی رو قبول نکرد !

 این شعر  فقط  زبان حال من نیست !

هر  وقت  واسه عشقم یه شعر  می گم

انگار  از  زبون همه ی  مردای  عاشقی 

حرف  می  زنم که  برای  گفتن  جمله ی

مقدس " دوست دارم " به ملکه ی  زندگیشون

یا خجالت می  کشن یا مثل کرگدن ها مغرورن

 به امید روزی  که هیچ مردی  واسه خانومش  کرگدن نباشه

 اگر هم می  خواین بدونین کرگدن به کی  می  گن

از  فرشته ی  شیطون سوال کنین 

 (( رویا ))

رویا  !  دل من تنگ شده ، بازش  کن

از عشق  تو پر  درد شده  ،  نازش  کن

 یک  قصه  در   این  جهان  ندارد  پایان

آن قصه ی  عشق  توست ، آغازش  کن

 رویا  به  خدا   قلب  من  از  آهن  نیست

این  درد  به  جان است  و  روان  از  تن نیست

از   روی  تو  شد   ظلمت   من   مهتابی

این   نور  از   عشق  تو  بود  از  من  نیست

در   کوچه ی  ماهان *  تو  جان  می بینم

 رودی  ز  عسل  در  آن  روان  می بینم

کی  گفته که  آن کوچه ی  ما  بن بست است ؟

صد  راه  به  عشق تو  در  آن  می بینم !

ابروی   تو  از  هر   دو  جهان ام  بهتر

نوش  لبت  از  شهد  روان ام  بهتر

در   وقت  وصال  تو  خدا  می  تابد

دیدار   تو  از  وقت  اذان ام  بهتر

چون  دل  به  درون سینه ات  زرین  است

هر  نغمه ی  زیبای  تو   آهنگین است

 از  دست  تو  چون  مهر  و  وفا  می  ریزد

هر  لقمه   که  آید به دهان  شیرین  است

شبها همه شب  شهاب  باران باشی

تابنده  نگین جمع  یاران  باشی

روزت  همه  زرین  و  دل افروز  شود

رویای  خوش  صبح بهاران باشی

* توضیح اینکه اسم کوچمون ماهانه 

به مناسبت هفتم آبان زادروز کوروش  بزرگ

البته دوستان می دانند که اگر  هم عشق  وطن و  دین باستانی ام را داشته باشم

از  تعصبات خاک و خون به همان نسبت دوری  می  کنم  .

زرتشت

در دشت دلم تویی ، تویی بذر افشان

زرتشت  دعا   کن  که  ببارد  باران

من  بنده ی  آنم  که  بگوید  جانم

 ایران بود ، ایران بود ، ایران ،  ایران

***

پندار من از  پند گوهر بار  تو نیک

کِردار من از  کَرده و کِردار تو نیک

در  سردی  فصلی  که شرارت دارد

زرتشت بگو چون همه گفتار تو نیک

***

اهریمن شب  شمع  تو را کشت  بیا

بر  سینه ی انسان زده با مشت بیا

روشن شده مشعل ز جهالت ز ستم

خاموش  شد آتشکده زرتشت بیا

***

رفت از  همه آن خاطره و یاد دریغ

ایران شده جولانگه اضداد  دریغ

شد لانه ی  گرگان و شغالان افسوس

شد فرّ  و  فروهر  همه بر باد دریغ

***

قربانی  صد بربر و تاتار  شدیم

آسیمه سر از  قوم ملخ خوار شدیم

از  تیغ مغول کشته به خون غلتیدیم

غارت زده از  خواجه ی  قاجار  شدیم

***

اسلام نیامد که به اجبار  رود !

کشور  طلبد یا که جهانخوار رود

بر سنّت همسایه مهاجم گردد!

تخریب  کند بر سر  آوار رود

***

سلمان که ز خاک پاک ایران بوده

پیش از  که مسلمان شود انسان بوده

از  آن خرد پاک که از  ایران برد

یاری ده  آن صاحب  قرآن بوده

***

اکنون که شده خرافه ای  در  زنجیر

نوروز  شده محرم و فطر و غدیر!!!

شمع و شکر و شیر و شراب  و شمشاد

شد سکّه و شد سماق و سرکه  شده سیر !!!

***

اکنون همه در سایه و  سرد  و سنگیم

بیگانه نوازیم و به خود  می جنگیم

ره راست نمی  رویم و اندر چپ و راست

در  آمد و شد چو میله ی  آونگیم

***

ای  ذره ی  مینوی  مرا فریادآ

می  گویم و هر چه باد ما را بادآ

هر  سوره که خواندم همه در ذکر تو بود

هر آیه که دیدم  ز تو بودم یادآ

 خیلی  وقت بود  توی وبلاگ از  شعر  و ترانه  خبری  نبود

این  ، یکی  از  آخرین کارایی هست که این اواخر  داشتم

امید وارم تاثیر  گذار  باشه و ازش  لذت ببرین

عزیز مهربونم

دارم برات یه نامه

حرفامو عاشقونه

اینجا  می دم  ادامه

قرار  آخری  مون

 تو لحظه ی  جدایی 

نگات هنوز  یادمه

آتیش  می  زد خدایی

دستای  پر  تمنا

غرق  یه تشنگی  بود

لذت لمس  دستات

لذت زندگی  بود

با اون نگاه گفتی 

دستاتو من بگیرم

خوب  می دونستی بی  تو

 عطش  دارم  کویرم

اما خودت می  دونی 

این عملی  نمی  شد

خواستم بیام بگیرم !

 اونجا ولی  نمی شد

عزیز  مهربونم

بهت بگم خلاصه

دستای تشنه ی  من

له له التماسه

حالا بیا نیگا کن

به دستای  باز  من

بیا بگیر  تو بازم

دست هوسباز  من

راستی  حالت چطوره؟

با گرمای  فراوون

اونجا دیگه نیومد

چیک چیکه های  بارون؟

آب  و هواش  چطوره ؟

خنک شده یا دم کرد ؟

کبودی  دل  تو

خوب  شده یا ورم کرد ؟

صبحا هنوز  تو باغچه

غنچه ها بی  غم میان؟

رو برگای نازشون

شبنما کم کم میان ؟

پروانه ها این روزا

به باغچه تون سر زدن ؟

به اون گلای  وحشی

رنگای  بهتر  زدن ؟

شمعدونی  رو تراس 

روشن شده ؟  نور  داره ؟

 مامان بزرگ رو دامن

دختر  مو بور  داره؟

عزیز  مهربونم

تنگه دلم بی  قرار

تا باز  تو رو ببینم

 خدا تو رو نگه دار ...

  یا    

آیا تا  به حال فکر  کرده اید که  :

یک :

 ـ برای  شکست دادن  دیگران  نیاز دارید نقشه  بکشید و حمله  کنید 

ولی برای  به دست آوردن دل دیگران فقط باید لبخند بزنید و آغوش  بگشایید  . 

خوشبختانه نیاز  به هیچ منطق  و  حساب  و کتابی  هم ندارید !

ـ  اگر  با تحسین به  موفقیت  و زیبایی دیگران نگاه کنید  محبوب  دلها هستید

ولی  اگر  موفقیتهای  خودتان را به مردم نشات دهیدمنفور  خواهید شد

و  به شما حسودی  خواهند کرد  !

ـ  با  اینکه  به وضوح می بینیم  زمانی  که  در حال رقابت و  دشمنی  و برتری 

جویی  هستیم حالمان خراب است  .  ولی  باز  آرامشی  را  که در  حس  دوستی  و اعتماد

می بینیم به تشویش و  اضطراب حاصل از رقابت می فروشیم  !

دو :

- اگه  چیزی  هدیه بدهید  سود بیشتر  را خودتان می برید بنابر این شما نباید منتی  بگدارید

بلکه هدیه گیرنده بر سر شما منت دارد  ، زیرا هر بخشش پله ای  از  پله های  صعود و تعالی است

  تمرین دل کندن  از  چیزهایی  که دوست دارید ، کمک می  کند  از خودتان خارج شوید .

 اگر  هدیه گیرنده نبود شما این حریف  تمرینی  عالی  را نداشتید که  با او این سفر  دلپذیر را بروید

در  حقیقت بخشش فرصت های  طلایی ماست  ، احمقانه هست آنها را از  دست بدهیم .

سه :

پدر  و مادرانی  که مدام به فرزندانشان القاء  و  اجبار می  کنند نفر  اول باشند ،

نا خواسته چه ظلمی در  حق  آنها  می  کنند ؟ چرا که اگر  آرزویشان تحقق  پیدا کند

 در  آینده به  افرادی  مغرور  و  خودخواه تبدیل خواهند شد  و  اگر  فرزندان نتواننداین خواسته را 

عملی  کنند انسانهایی  سر خورده ، مایوس  و  بدون اعتماد به نفس بار  خواهند آمد . 

چهار :

اگر  این بیت زیبای  سعدی :  

" جهان چون چشم و خال و خط  و ابروست  - که هر  چیزی  به جای  خویش  نیکوست "

را کنار  این بیت حکیمانه ی  مولوی  : 

 " پس  بد مطلق  نباشد در  جهان - بد به نسبت باشد این را هم بدان " بگذاریم

خواهیم دید که ما هیچ مشکلی  در  جهان نداریم !

فقط  باید به چیزی  که به  گمان ما  مشکل است از  زاویه ی  دیگر  نگاه کنیم

و شرایط  زمانی  و مکانی آن را عوض  کنیم .

پنج :

چقدر  احمقانه هست اگر  شخصی پشت سر  شخص  دیگری  به غیبت مشغول شود

و بگوید فلانی پشت سر  همه  غیبت می  کند !!!

می  توان گفت همه ی  رفتارهای  نامناسب مشمول  همین قاعده هستند

یعنی به محض  آنکه رفتار بدی  را در  شخصی به باد ملامت بگیریم در  دام افتاده ایم .

اگر  بخواهیم انگیزه ی رفتارهای  نا مناسب  را در  خودمان محو کنیم 

 باید در  آرامشی  باشیم  که از  دیدن همان رفتارها دلخور  و عصبی

  نشویم . فقط  در  این صورت  نیز  می  توانیم امید وار  باشیم حضور و عملکرد ما می  تواند

به اصلاح جامعه کمک کند . در  رمان بی  نوایان  اگر  کشیش  داد و فریاد می  کرد و  "ژان وال ژان "

را به دزدی  متهم می  کرد  وی  مجدد به زندان می  افتاد  و تا آخر  عمر  به دزدی  ادامه می داد ولی 

 کشیش  ظروف  نقره را  دم در  می  آورد و  در  برابر  پلیس  در  کمال آرامش  و اطمینان

 می  گوید " برادر تو اینها را فراموش  کردی "  و به این صورت از  ژان وال ژان رفع اتهام می  کند

و آن دو پلیس  او را رها می  کنند . قهرمان داستان روحش  را در  اختیار  کشیش 

می گذارد و تا آخر عمر  روشهای  نوع دوستانه ای  را در  پیش  می  گیرد .

شش :

در  هر  دعوا و مرافعه  با هر  کسی ،  حتی اگر  به طور مطلق حق با شما بود و

طرف  مقابلتان مطلق  بر  باطل ، ( که هیچوقت اینطور  نیست  و اغلب  هر  دو طرف

  مقداری  از  اشتباه را در  رفتار خود دارند ) خود را مقصر بدانید  زیرا حتی در این صورت هم ، 

کوتاهی  و تقصیر شما  ، ( یا )  این است که مهارت و حوصله ی  لازم را برای  انتقال منظور  خود

به طرف  مقابلتان به خرج نداده اید و طرف  مقابل خود را در  باتلاقی  از  سوء تفاهم انداخته اید ،

یا اگر  انتقاد جدی ای  هم بر  او دارید نتوانسته اید  (بدون اینکه شخصیت و کرامت نفسش

جریحه دار  شود و بدون اینکه او را در  موضع گیری  بیاندازید ) انتقادتان را سازنده و تاثیر  گذار  مطرح

 کنید !!! 

 هفت :

 لطفا نگویید:  به ما چه مربوط   !!!

شما راه دیگری  جز این ندارید که از  خود صبر  و حوصله به خرج دهید .

ولی می توان از راهی  وارد شد که بدون آنکه فشار  زیادی  تحمل کنید هم تاثیر 

گذار  باشید ، هم اینکه انتقاد موثر  و سازنده ای  کنید . همانطور  که اشاره شد  مردم

 انتقاد شما را نمی  پذیرند ( حتا اگر  درون خود انصافا حق  را به شما دهند ) به این دلیل که

شما آنها را در  موضع گیری  می  اندازید و جریحه دارشان می  کنید . در  این صورت مطمئن باشید

عمل شما در  قالب  انتقاد ،  از  رفتار  ( بد )  آنها بدتر  بوده ، زیرا انتقاد ناشیانه ی شما  او را در  عمل بد

 خود مصر تر  و لجبازتر  کرده .  حال سوال این است که چکار  کنیم دیگران را نترسانیم و اعتمادشان

را به خود جلب  کنیم ، به طوری که با یک انتقاد نا قابل در  برابر  ما گارد نگیرند  ؟

هشت :

با عشق !!!

من اسمش  را می  گذارم : 

((انتقاد عاشقانه))

فکر  نکنید  فرصتی  به دست آمده که فضل و کمال خود را به رخ  دیگران بکشید ،

نخواهید به این وسیله ریاکارانه برتری  های  خود را نشان دهید ، انتقاد از  دیگران

 چماق نیست که با آن بر سر  دیگران بزنید لطفا منصف باشید ! به قول سعدی  :

(درشتی  و نرمی  به هم در  به است /  چو  رگزن که جراح و مرهم نه است ) اگر  می خواهید

دیگران تیغ  تیز  انتقاد شما را تحمل کنند  باید آن را با مرهم مهر  و دوستی در هم آمیزید .

و این در  شما میسر نمی  شود مگر  آنکه از  صمیم دل  و صادقانه طرف  مقابل

 خود  را دوست داشته باشید ، همه ی  ما مسؤل رفتار  هم هستیم ، به یکدیگر  ربط داریم ،

همانطور که  می  بینید اگر حوصله نکنید و در  برخورد با دیگران فقط  به فکر احقاق 

حق  از  خود باشید ،  دودش  به  چشمان خود شما خواهد رفت . هم اینکه  انرژی بیشتری

از  شما گرفته خواهد شد و هم اینکه نتیجه ای نمی گیرید . در  لحن و صدای  خود ،

در  حالتهای  صورت خود دقت کنید و ببینید در چه شرایطی  هستید ؟ آیا دیگران را

می  ترسانید ؟ یا اینکه ظاهرتان دوستانه است و آمادگی  انتقاد از دیگران را

( در  آرامش  کامل ) دارید ؟ البته بدانید ظاهر  دوستانه هم فقط  در  دل  مهربان و عاشقتان

ریشه دارد .  عاشق  باشید تا بتوانید  انتقاد عاشقانه کنید . 

تاثیر معجزه  آسای اش  را خواهید دید

نُه :

  در قسمت پنج گفته شد :

اگر  بخواهیم انگیزه ی رفتارهای  نا مناسب  را در  خودمان محو کنیم 

 باید در  آرامشی  باشیم  که از  دیدن همان رفتارها دلخور  و عصبی

  نشویم .

سوال سخت این هست که به این آرامش  چطور  می  توان رسید ؟

یک مثال:

اگر  خوب  فکر  کنیم می  بینیم در  ورزشهای  رزمی چیزی  که  مهم تر  از   

کسب مهارت در   زدن  ضربه های  قوی  هست ، قوی  بودن در  برابر  ضربه هایی  است

که از  حریف  دریافت می  کنیم . یعنی  ما باید بتوانیم  دستکم طاقت  همان ضربه هایی  را که

می  زنیم داشته باشیم .

  زمانی که از  رفتار  نامناسبی  دلخور  و عصبی  می  شویم  ، یعنی  اینکه هنوز 

رگه هایی  از  همان رفتار  در  خود ما به صورت ریشه ای  وجود دارد و شایستگی و توانایی 

 آن را نداریم که بتوانیم با اصل  " انتقاد عاشقانه " برای  دیگران مفید باشیم .

 یه مطلب  خنده دار :

شاید این مطلب ، از  این راز  پرده بردارد که چرا با اینکه حرفهای  ما کاملا درست و سنجیده

هستند در  هیچ کس  تاثیر  نمی  کند ؟!!!

شاید علت آن سیاهی  دل مردم نباشد !!!

شاید این سیاهی  را باید در  دل خودمان جستجو کنیم ؟

ده :

دهم این و آخرین قسمت این پست رو هم اختصاص  می  دم به داستان

 فوق  العاده تاثیر  گذار  و زیبایی  که رویا جان از  استرالیا برام میل کرده

احتمالا خیلی  ها شنیده اند ولی  به قول  آندره ژید : " همه ی  حرفها

فبلا گفته شده اند ولی  چون گوش  شنوایی  نبوده باید از  نو آنها را گفت "

و اما داستان :

دختر دانش آموزي صورتي زشت داشت . دندان هايي نامتناسب با گونه هايش ، موهاي کم پشت و رنگ چهره اي تيره . روز اولي که به مدرسه جديدي آمد ، هيچ دختري حاضر نبود کنار او بنشيند . نقطه مقابل او دختر زيبارو و پولداري بود که مورد توجه همه قرار داشت . او در همان روز اول مقابل تازه وارد ايستاد و از او پرسيد :
‘ميدوني زشت ترين دختر اين کلاسي ؟ ‘
يک دفعه کلاس از خنده ترکيد …
بعضي ها هم اغراق آميزتر مي خنديدند . اما تازه وارد با نگاهي مملو از مهرباني و عشق در جوابش جمله اي گفت که موجب شد در همان روز اول، احترام ويژه اي در ميان همه و از جمله من پيدا کند :
‘ اما بر عکس من ، تو بسيار زيبا و جذاب هستي . ‘
او با همين يک جمله نشان داد که قابل اطمينان ترين فردي است که مي توان به او اعتماد کرد و لذا کار به جايي رسيد که براي اردوي آخر هفته همه مي خواستند با او هم گروه باشند .

گفتیم مثلا ما زنبورداریم 

محض  رضای  خدا هم که شده

 یه پست رو به عسل اختصاص  بدیم ، . . .  !

طوری  میشه  ؟

 با سوالی  که دوست خوبمون "مهتاب "در پست قبلی  کرد

این انگیزه بیشتر  بوجود اومد .

 برید دعا به جون ایشون کنین 

در  مجموع  ما سه نوع عسل داریم :

 1-  عسل طبیعی 

 ( زنبور  از  گلها جمع آوری  می  کند )

 2 -عسل مصنوعی

 (زنبوردار تغذیه مصنوعی را در  پیش  می  گیرد و به زنبور   شربت می  دهد تا با آن عسل درست کنند .  این شربتها گاهی  با آب  میوه جاتی  چون پرتغال آلبالو  یا حتا با  آب  سبزیجات ، گاهی  اوقات هم با شیر که چربی  آن را گرفته باشند مخلوط  می شوند . عسل حاصله گاهی  بسیار  لذیذ  و مقوی  می  شود ولی  در  ایران  عسل مصنوعی  فقط  از  ترکیب  آب  و شکر  درست می  شود
به عسل مصنوعی  عسل تجاری  هم گفته می  شود .

3 -  عسل تقلبی 

( این عسل را زنبور دار  درست نمی  کند و شیادان در  کارگاه های غیر استاندار زیر  زمینی   آن را می  پزند .  این شیادان از خدا بی خبر  با  مخلوط کردن و حرارت دادن  آب  و شکر  یا نشاسته و  اضافه نمودن مقداری  اسانس و رنگ های  خوراکی  اقدام به تولید این عسل می کنند .
 مردم ایران  اکثرا  عسل مصنوعی را هم در  رده ی  عسل تقلبی  می  گذارند
که تصوری  غلط  هست  چون عسل مصنوعی  هم در  هر  صورت مقداری  از  شهد گلها را در  خودش  دارد .
تشخیص  عسل  هم فقط  با مراجعه به آزمایشگاه امکان پذیر  است و با روشهای  مرسوم بین مردم که  مبنای علمی ندارند نمی  توان  تشخیص  داد
ولی  تنها راه  تهیه ی  عسل  مرغوب یا  خریدن عسلهای نیمه مصنوعی با مارکهای  استانداردی  مثل مهرام و پژوهش هست یا اینکه باید از  زنبوردار  شناخته شده عسل  را تهیه کنید .
با این حال دو روش  ساده را  برایتان  می  گویم هرچند که روشهایی  ناقص  هستند چون فقط  تا حدودی  می  توانند  عسل تقلبی  را  تشخیص  دهند .
۱- عسل را  باید به صورت یک باریکه ی نازک از  یک ظرف  به داخل ظرف شیشه ای و شفاف دیگری منتقل کرد  ( ریخت ) .  در  صورت  شکل گیری  حبابهای   هوا در  داخل ظرف  دوم مطمئن می  شویم عسل حد اقل تقلبی  نیست ( ممکن است مصنوعی  باشد که قیمت کمتری  دارد  اگر  فقط  با شکر  و  آب  تغذیه شده باشد )
۲-راه دوم هم درست مثل راه اول عمل می  کنیم  با این تفاوت که در ظرف  دوم باید مقداری  آب  بریزیم . اگر در  اطراف باریکه ، عسل شروع به حل شدن می  کرد  عسل تقلبی  نیست .

 زندگی همتون همیشه

مثل عسل شیرین باشه

در  ضمن  برای  آقایون و خانومایی  که

دوست دارن با استفاده از عسل

پوست قشنگ و روشنی  داشته باشن

خوندن اینجا  رو پیشنهاد می  کنم

 خیلی  دلم می  خواست دوستای عزیز  و  دخملای  نازم توی  این دنیای  مجازی ، اینجا یه یادگاری 

برام بنویسن . این شیش روز  که نبودم  مریمی  زنگ زد . منم قرعه ی فال رو اول به نام خودش  زدم

گفتم مریمی برو برام یه چیزی  بنویس ! ( تو رو خدا  بابا به این پر رویی  دیده بودین اینقدر  به دخمل

 جونش زحمت بده ؟  )

حالا میرم به خدمت تک تک شون می رسم . سمان و زهرا و مهتاب و فاطمه  و دیگران هم  توی  نوبتن

 خلاصه باید برای  باباشون یه کاری  کنن دیگه !!!

مریمی هم اومد و نوشت ولی  الحق که ....  چی  نوشت !!!

با این ادبیات با مزه و مامانی !

فقط  دلمو برد و  آتیش  زد . ولی  حیف  که

اصل داستان رو خود خودم می  دونم چیه ؟  

  خودتون بخونین!!!

یکی بود و یکی نبود اونی هم که بود، نبود .

یه روزی از همین روزایی که مثل گل شکفته بوود ، 

خندیدم و پریدم رو کومولوس های نازنین جون .

تو اون همه بالا ، پایین رفتن

 ( اخه اون ابره کومولوس ،منو مینداخت بالا و پاینن )

 دیدم یکی میگه :

 " بوس میخوای"

بهدشم کلـّه  "باران " رو قورت داد .

( تعجف های تجاهل العارفی { یعنی میدونم ولی نمیدونم } )

و  مهربون و خیلی خوشمزه به باران گفت مامانم میشی؟

من که نفهمیده بودم یعنی چی!

فخط میدونشتم مامان بودن خیلی سخته . مامان ها خیلی مهربونن ، خیلی صبورن ،

 خیلی نازن ، خیلی لطیفن ،

اصلا هم دعفا بلت نیشتن ، من میدونم دیخه ، همش الکی عشفانی میشن ، همش

الکی اخمو  میشن و لباشونو 

متفکرانه تکون میدن که بخوان یه چی بگن ولی نمیگن و فخط نگاه میکنن .

مامانی ها ، هیچوقت غمگین نمیشن ، هیچوقت...

همیشه میخندن حتی شده به یه لخبند .

یه اعترافی رو بگم ؟...

ه . نه ع . میدونی چرا؟!

اخه اگه بخوام مامان بشم نباید اینو بگم .

میسپرمش به آسمون ، مطمئنم آخرش میخندیم با هم .

ای وای چرا هیچ کلمه ای نیست؟!

واسه همین بهار دعفام کرده بود ؛ چون ترسیده بود که بازم تهنا بشه ، ...

دلم میخواد از مادر بگم . دلم میخواد از ...

( مثل پرواز میمونه - من پریدم ، پروآز کردم اونم با همه قاصدک ها

، با همه پروانه ها ، شبیه استراسوس... )

همیشه میگفتم باباها چرا اینقدر تهنان؟!

از اون طرف بازیگوشی ها که همش کبود بودم از بس زمین رو میخوردم

، تنهایی باباها رو دیده بودم که

ساکت و سرد یه گوشه نشسته بود . خیره نمیشدم بهشون .

همش می پریدم و پخ میگفتم . با لوش باژی ها ، با

 قهلام ، با خندیدن ها...

اما اشلا هم دلتنگیش نلفت . وختی بابا میخندید میگفتم نکنه الکی میخنده ،

 هی نگاش میکردم و هی نگاش میکردم و هی هم باز نگاش میکردم با تعجف .

بهد که بزرختل شدم دیدم نه این مال خیلی باباهاست !

گفتم آخی باباها ، شخده گناه داشته بودن ، من که نفهمیده بودم شلا ،

 که یکی گفت : دلتنگیه...

راستش بابااسماعیل من هنوزم نمیدونم . آخه تونم همینطوری هشتی ها .

بابا... که خیلی قاطی داشت ، همش گریه میکرد و زل میزد ،

 منم بی ادب میشدم زل میزدم بهش مثل خودش ،

می خندید . میدیدم یه مچلو از غصه هاش میریزه ،

 خودمو میکشتم حالا تا بخنده . ههههههه

خندوندن باباها اشلن کالی نداله ، فخط باید ...

بخیه هم دالد .